Kaktusy importowane, zebrane z naturalnych stanowisk, mają specyficzny urok. Większość z
nich już na pierwszy rzut oka różni się od roślin wyhodowanych u nas. Mają one potężne ciernie,
u niektórych gatunków intensywnie zabarwione. A właśnie rośliny o najdłuższych i najpiękniej
zabarwionych cierniach najmniej nadają się do uprawy w naszych warunkach. Jeżeli w naszym
środowisku nadal się rozwijają, to różnica między starymi i nowymi cierniami jest uderzają ca.
Zdarza się jednak częściej, że kaktusy te w ogóle nie rosną dalej i po pewnym czasie giną.
Kaktusy importowane mają swoich przeciwników i zwolenników. Jedni i drudzy mają swoje
racje. Wprawdzie niektóre kaktusy importowane można z dużym wysiłkiem utrzymać przy życiu,
istnieje jednak wiele gatunków, których uprawa jest stosunkowo łatwa, niewiele trudniejsza niż
roślin wyhodowanych u nas. Kaktusy importowane mają jeszcze jedną zaletę są stosunkowo
tanie. Są to właściwie jedyne dojrzałe, zdolne do kwitnienia kaktusy, które przeciętnie sytuowani
Czesi będą mogli kupić w większych ilościach. Na przykład ariokarpus, który kosztuje
kilkadziesiąt koron czeskich, rósł prawdopodobnie sto lub więcej lat. Otrzymanie tak samo
dużych kaktusów u nas byłoby niewspółmiernie droższe. W historii uprawy kaktusów znany jest
dość długi okres, gdy w kolekcjach znajdowały się wyłącznie okazy importowane, jak to miało
miejsce w sławnych zbiorach z ubiegłego wieku. Duża liczba tych właśnie kaktusów przetrwała
aż do ostatniej wojny światowej, w czasie której zostały one w większości zniszczone. Gdyby nie
to, żyłyby prawdopodobnie jeszcze do dzisiaj. Zainteresowanie siewkami zaczęło się około roku
1925, gdy rozpowszechniła się technika szczepienia siewek.Przywóz kaktusów odbywa się
podobnie, jak importowanie innych okazów przyrody. Zapoczątkowali je,,łowcy kaktusów". Jest
to wprawdzie zajęcie romantyczne, lecz uciążliwe, męczące i połączone z różnymi
niebezpieczeństwami.,,Łowca kaktusów" musi odwiedzać bardzo odległe okolice. Wydobywanie
kaktusów z ziemi jest ogromnie pracochłonne, tak jak czasochłonne jest dostarczanie ich do
szlaku komunikacyjnego. Gdy ,,łowca" zbierze ich większą ilość, musi je zapakować i wysłać.
Dzisiaj poszukiwacze kaktusów mogą korzystać z odpowiednich pojazdów mechanicznych.
Dawniej byli skazani na całkiem prymitywne środki transportu, jak muły, lamy, a czasami konie.
Wśród "łowców kaktusów" wsławili się dwaj Czesi:
Benedykt Roezl i A.V. Fric. Roezlowi postawiono pomnik na Karlovym Namesti w
Pradze. "Pomnikiem" Friča są liczne kaktusy, które odkrył i nazwał, jak i te, które noszą jego
nazwisko.
Dystrybucją importowanych kaktusów zajmują się wyspecjalizowane firmy, które kupują je od
poszukiwaczy i sprzedają bezpośred nio odbiorcom. Droga kaktusów z miejsca ich znalezienia do
amatora uprawy jest dość skomplikowana, a przede wszystkim długa. Najpierw kaktusy czekają
tygodniami na transport do portu. Przewóz statkiem przez ocean trwa parę miesięcy, w samej
firmie zaś, zajmującej się ich dystrybucją, również upływa sporo czasu, zanim ukażą się
ogłoszenia i cenniki.Niektóre firmy ukorzeniają najpierw kaktusy, a dopiero potem, gdy już
zaczynają rosnąć, sprzedają je dalej. Amatorzy jednak wolą kupować kaktusy świeżo
sprowadzone, nie ukorzenione. Wiąże się z tym wprawdzie większe ryzyko straty roślin, jednak
równoważone jest ono tym, że kaktusy już ukorzenione są droższe. U kaktusów kupionych
bezpośrednio po sprowadzeniu można często znaleźć nasiona, co umożliwia dalsze ich
rozmnażanie. Corocznie dostarcza się do Europy całe wagony kaktusów importowanych.
Dostająsię one do poszczególnych krajów różnymi drogami. Amatorzy ich uprawy przywożą je z
wycieczek zagranicznych, dostają je w prezencie od krewnych i przyjaciół, zdobywają je
również na drodze wymiany. Kaktusy importowane mają wielkie znaczenie dla kolekcji,
szczególnie wtedy, gdy uda się sprowadzić nowo odkryte gatunki i formy, jakich do tej pory w
kolekcji nie było. Jest zatem istotne, aby od razu zaopiekować się nimi jak najlepiej i zapewnić im
pomyślną egzystencję.Przede wszystkim należy nowe rośliny oczyścić z resztek materiału
służącego do pakowania, który często jest wplątany m jędzy ciernie. Sprawdzamy, czy na
wierzchołku nie znajdują się resztki owoców z nasionami. Jeżeli są, należy je dokładnie zebrać.
Usuwamy także wszystkie suche i nadłamane korzenie. Zdrowe korzenie czyścimy z resztek
ziemi, która często jest do nich przylepiona. Następnie kąpiemy kaktusy w letniej wodzie, do
której dodajemy jakiegoś nieszkodliwego środka dezynfekującego, najlepiej chinozo lu. Po kąpieli
umieszczamy rośliny w cieplejszym, ale zacienionym miejscu, i trzymamy tam aż do chwili
całkowitego ich obeschnięcia, a potem ponownie szczegółowo je badamy. Jeżeli stwierdzimy, że
w roślinę wbiły się ciernie, ostrożnie je wyciągamy. Czasami można zauważyć w roślinie
zagłębienia i otwory. Trzeba je szczególnie troskliwie oczyścić. Czyścimy pincetą i pędzelkiem
tak długo, aż pokaże się gładka skórka, pokrywająca zranione miejsce. Wyczysz czone zagłębienia
i rowki po larwach plombujemy gipsem, który uniemożliwia wnikanie wody do zranionego
miejsca, a jednocześnie je dezynfekuje.Teraz przygotowujemy kaktusy do ukorzenienia się.
Zawsze czekamy tak długo, aż pojawią się zawiązki korzeni. Dopiero wtedy sadzimy rośliny do
ziemi. Często rośliny mają zawiązki korzeni, które rozwinęły się w czasie transportu. Takie
kaktusy sadzimy natychmiast, gdy tylko zabliZnią się powstałe w czasie transportu uszkodzenia
systemu korzeniowego. Na krótko przed posadzeniem dobrze jest zanurzyć kaktusy w roztworze
środka owadobójczego. Po wyschnięciu sadzimy je. Jako substrat dla kaktusów importowanych
nadaje się mieszanka ziemi, której skład podano w rozdziale ,,Przygotowanie ziemi". Możemy je
również sadzić do kruszywa ceglanego, w którym ukorzeniają się bardzo dobrze. Ariokarpusy,
astrofyta i inne północnoamerykańskie kaktusy ukorzeniają się w czystym kruszywie ceglanym
znacznie lepiej niż w ziemi. Istotne znaczenie ma przede wszystkim to, że takie podłoże jest
ubogie w składniki pokarmowe, co zmusza kaktusy do wytworzenia bardziej rozgałęzionego
systemu korzeniowego niż w świeżej ziemi, która w pierwszym okresie rozwoju roślin jest
jeszcze bardzo zasobna w składniki pokarmowe.Z północnoamerykańskich gatunków najłatwiej
ukorzeniają się mamilarie. W póZniejszym okresieżycia zazwyczaj też rozwijają się one w
większości dobrze. Równie wdzięczne w uprawie są wszystkie importowane kaktusy
południowoamerykańskie. Gymnokalicja, parodie, notokaktusy, rebutie, lobiwie i echinopsisy
ukorzeniają się szybko i dobrze. Przy prawidłowej uprawie rosną przez wiele lat. Niebawem nie
można ich już odróżnić od roślin otrzymanych z nasion.Kaktusy importowane wyrastały w
bardzo surowych warunkach. Przebywały stale na świeżym powietrzu. Nie bójmy się zatem jak
najczęstszego wietrzenia. Nie powinniśmy zabiegać o szybki wzrost, natomiast powinno nam
zależeć na rozwoju jak najmocniejszych cierni. Jeśli kaktusy importowane mają choćby resztki
korzeni, to ich ukorzenienie nie jest zbyt trudne. Gorzej natomiast, gdy otrzymujemy rośliny
całkowicie pozbawione korzeni, a w dodatku ich dolna część jest zaschnięta, jakby była
skorkowaciała. Zdarza się to u rodzajów Escobaria, Coryphantha, Echinocereus, Thelocactus i
innych. Trzeba wtedy stopniowo usunąć martwą tkankę aż do pozostałej jeszcze tkanki żywej.
Wtedy decydujemy, czy będziemy robić próby ukorzenienia roślin. Najczęściej w takich
przypadkach lepiej ratować kaktusy przez szczepienie.
Jako podkładki należy stosować jedynie takie kaktusy, które przyjmują przeschnięte szczepy, tj.
Trichocereus pa chanoi, T. lamprochlorus i T. schickendantzii. Gdy rośliny traktowane jako
zrazy pobiorą wodę, możemy przystąpić do ich przeszczepiania.
Podobnie, jeśli otrzymamy kaktusy nadgniłe, szczepimy niezwłocznie, nawet najmniejsze resztki
zdrowej rośliny.