Od wiosny do jesieni, tzn. w okresie wegetacji, kaktusy naziemne potrzebują jak najwięcej światła.
Dlatego też miejsce, w którym zamierzamy zlokalizować kolekcję, powinno być tak wybrane, aby
jak najdłużej było oświetlone słońcem. Nie powinno przy tym być nawet przejściowo ocieniane
przez drzewa czy budynki. Idealnym miejscem dla kaktusów byłoby takie stanowisko, które jest
oświetlone słońcem od jego wschodu aż do zachodu. Takich miejsc nie bywa jednak wiele,
zwłaszcza w miastach. Ale nawet przy trwającym tylko pół dnia oświetleniu słonecznym można z
powodzeniem uprawiać jeszcze bardzo wiele pięknych gatunków kaktusów. Poranne słońce jest
zawsze korzystniejsze od popołudniowego. Dlatego pierwszeństwo dajemy lokalizacji południowo
wschodniej przed południowo zachodnią lub innymi. Jeśli nie mamy innych możliwości, jak
usytuowanie kolekcji w miejscu o wystawie północno wschodniej lub północno zachodniej, musimy
znacznie ograniczyć dobór gatunków. Jeżeli dobór ten będzie odpowiedni, można i w takich
warunkach osiągnąć zadowalające wyniki w uprawie.
Oprócz bezpośrednio padających promieni słonecznych bardzo ważne dla wegetacji są również
promienie odbite. Dlatego nie ma zasadniczo możliwości uprawiania kaktusów z pełnym
powodzeniem przy oknie wewnętrznym pokoju (mamy na myśli tradycyjne, podwójne okna, jakie
spotyka się w starszych budynkach). Jeśli rośliny wystawimy poza okno, zauważymy wkrótce
znaczną zmianę na lepsze. Pod względem wymagań świetlnych nie są więc kaktusy roślinami
pokojowymi w ścisłym tego słowa znaczeniu. Pospolite pokojowe rośliny ozdobne, jak aspidistry,
begonie, paprocie itd., są roślinami cieniolubnymi, kaktusy natomiast  "kochają" słońce   i to słońce
o takiej intensywności promieniowania, jakiego u nas nigdy nie ma.
Zupełnie inną sytuację spotykamy w nowoczesnych domach, w których obydwie szyby, ujęte w
jedną ramę, znajdują się bardzo blisko siebie. Przy takim oknie kaktusy mogą rosnąć równie dobrze,
jak na zaokiennym parapecie. W starszych budynkach odpowiednim pomieszczeniem dla kolekcji
może stać się szeroka przestrzeń między szybami okna zewnętrznego i wewnętrznego, szczególnie
tam, gdzie zewnętrzne okna dają się otwierać na zewnątrz. W ten sposób rośliny mogą uzyskać
bezpośrednie, nie filtrowane przez szkło promienie słoneczne i dostęp świeżego powietrza. .
Stanowisko do uprawy kaktusów jest tym odpowiedniejsze, im większą przestrzeń nieba mają nad
sobą rośliny. Kaktusy na wewnętrznym parapecie okna korzystają zaledwie z około 10% światła,
natomiast wystawione na parapet zaokienny   zyskują już około 50%. Kiedy zaś umieścimy te same
rośliny na płaskim dachu wysokiej budowli, będą one miały do dyspozycji niemal 100% światła i
pełny, bezpośredni dostęp promieni słonecznych.
Intensywność oświetlenia kolekcji zależy także od usytuowania jej w terenie, wzniesienia tego terenu
nad poziomem morza, bliskości zakładów przemysłowych (pyły) itd. Kaktusy uprawiane w
miejscowościach położonych dość wysoko nad poziomem morza, a także na terenach o czystym
powietrzu, mają znacznie silniejsze ciernie, niż rośliny z terenów niżej położonych, gdzie powietrze
zanieczyszczone jest dymem i pyłami z zakładów przemysłowych.
Najwięcej  kaktusiarzy" uprawia swe rośliny na parapecie za oknem. Jednakże jest niewiele
gatunków, które możemy umieścić w zaokiennej skrzynce bez jakiejkolwiek ochrony. Jedynie
najbardziej wytrzymałe znoszą bez osłony wszystkie kaprysy naszej aury. Są to szeroko
rozpowszechnione gatunki Echinopsis, niektóre trichoce reusy i opuncje, Chamaecereus silvestrin
niektóre, nieliczne mamila rie. Wobec tego warto urządzić sobie zaokienną  szklarenkę". Może to
być urządzenie zupełnie proste. Przy odrobinie zręczności może je sobie sporządzić każdy sam.
Wystarczy jakakolwiek skrzynka, z której częściowo odcina się boczne ściany, jak to uwidoczniono
na rysunku na stronie 63. Za pokrycie takiej "szklarenki" posłuży tafla szkła lub, jeszcze lepiej,
przejrzysta folia, napięta na ramce z drewnianych listewek. Można w tym celu użyć choćby folii
ztorebek. Najważniejszą sprawą jest zabezpieczenie "szklarenki" tak, aby nie mogła jej zrzucić nawet
najsilniejsza wichura.
"Szklarenka" może być również bardziej luksusowo wykonana. Zasadniczy jej szkielet trzeba
ześrubować lub zespawać z kątowników żelaznych, ściany zaś boczne i ścianę tylną wykonać ze
szkła lub z folii. Przednia ściana powinna być zawsze drewniana. Tylna ściana powinna dać się
odchylać lub, jeszcze lepiej, zdejmować. Można wówczas łatwo szklarenkę wietrzyć, jest też
wygodny dostęp do kaktusów i piękny widok na rośliny od strony mieszkania.
Wyjątkowo korzystne warunki dla kolekcji istnieją tam, gdzie ma się do dyspozycji balkon czy
nawet taras albo równy dach. Powstaje wtedy możliwość zainstalowania urządzenia podobnego do
zaokien nej  szklarenki", jednakże o większych rozmiarach.  Szklarenkę" ustawia się bezpośrednio na
ziemi lubnastołe.ewentualnie wzależ ności od miejscowej sytuacji   odpowiednio umocowuje się na
bocznej obudowie balkonu czy poręczy, uwzględniając przede wszystkim warunek, aby rośliny
miały jak najwięcej słońca i jak największą przestrzeń nieba nad sobą.
Wszystkie zaokienne  szklarenki" lub skrzynki na kaktusy powinny być jak najniższe. Przednia
ściana powinna mieć najwyżej 10 12 cm wysokości, natomiast tylna może być o tyle wyższa, aby
pokrywająca ją tafla szklana czy folia nie miała za ostrego spadku. Im bliżej pokrycia znajdują się
wierzchołki roślin, tym lepsze są wyniki zabiegów uprawowych.
Kto dysponuje ogrodem, może zbudować inspekt. Jestto urządzenie tak znane, że nie ma potrzeby
dokładniej go opisywać. Inspekt dla kaktusów powinien być płytki, aby i tu rośliny znalazły się
blisko szkła. Uprawa inspektowa jest bardzo łatwa, a kaktusom na ogół znakomicie służy. W
ogrodach, w których rośnie wiele wysokich drzew, lub które zacienione są przez pobliskie budowle,
korzystne bywa umieszczenie inspektu wyżej ponad poziomem gruntu. Jeżeli postawimy jakieś
urządzenie na wzór inspektu lubzaokiennej  szklarenki" na poziomie o metr tylko przewyższającym
poziom ogrodu, zyskamy niejednokrotnie nadspodziewanie wiele światła, a tym samym także
możliwość znacznie lepszych osiągnięć w uprawie niż na terenie zacienionym.
Przedmiotem pragnień wielu  "kaktusiarzy" jest zbudowanie własnej szklarni. Przede wszystkim jest
to kwestia miejsca. Wydatki nie muszą być znaczne, jeżeli  "kaktusiarz" zna się trochę na majsterko
waniu i ma możliwość tańszego nabycia różnych wybrakowanych materiałów, np. z rozbiórki.
Bardzo łatwo można skonstruować szklarnię z odpowiednich elementów prefabrykowanych,
wyrabianych przez zakłady przemysłowe, lub z okien inspektowych.
Rozróżnia się dwa zasadnicze typy konstrukcji szklarni: szklarnię o dachu siodłowym i pulpitowym.
Pulpitową, jednospadową szklarnię budujemy tylko tam, gdzie nie ma możliwości postawienia
korzystniejszej, siodłowej, złamanym, dwuspadowym dachem. Do przykrycia lepsze okazało się
szkło surowe, niż całkiem przezroczyste. Przez szkło surowe słońce nie grzeje tak silnie, gdyż
promienie jego ulegają rozproszeniu. W takiej szklarni nie ma też ostrych cieni, co korzystnie działa
na wzrost roślin. Bardzo wygodna jest szklarnia ze zdejmowanym dachem. Szklarnię stawiamy
zasadniczo tylko tam, gdzie istnieją korzystne warunki świetlne. Dlatego dobrze zdały egzamin
również  szklarenki", umieszczane na płaskich dachach garaży i innych budowli.
Dobre osiągnięcia mają również ci  "kaktusiarze", którzy zamienili na szklarnię część strychu w ten
sposób, że usunęli z południowej strony budynku przykrycie dachu i zastąpili je szkłem. Następnie
całą potrzebną przestrzeń oddzielili od reszty strychu odpowiednimi izolującymi płytami. Zrozumiałe,
że pod taką szklarnią trzeba także zaizolować podłogę, aby wilgoć nie spowodowała uszkodzenia
konstrukcji stropu. We wszystkich szklarniach, w których kaktusy mają być uprawiane przez cały
okres wegetacji, konieczne jest intensywne wietrzenie. W przeciwnym razie wnętrze szklarni
nagrzewa się nadmiernie, a kaktusy nie rosną. Jedna trzecia część oszklonej płaszczyzny musi być
zaopatrzona w okna, które umożliwiają wietrzenie. Jeśli jest to niemożliwe, trzeba zainstalować
wentylator, który włącza się automatycznie, kiedy temperatura wnętrza wzrośnie do 35 40 C.
Obowiązuje to zarówno w odniesieniu do szklarni amatorskich, jak i do zakładów ogrodniczych.
Gdy nie ma możliwości dostatecznego wietrzenia, trzeba na lato przenieść kaktusy do inspektów.
Wówczas jednak oprócz strat ekonomicznych, spowodowanych niewykorzystaniem powierzchni
szklarni, dochodzą   przy uprawie na większą skalę  dalsze wydatki, związane z koniecznością
przenoszenia roślin do inspektów, a na zimę z powrotem do szklarni.