Istnieją dwa sposoby uprawy kaktusów w trwałych substratach. Przy pierwszym stosuje się
normalne pojemniki, tak jak przy uprawie w mieszankach ziemi, a więc skrzynki, najlepiej
metalowe, oraz doniczki z mas plastycznych lub blaszanki tzn. pojemniki z niepo rowatego
materiału. Doniczki z wypalanej gliny nie są odpowiednie. Pojemniki powinny być małe i niskie.
Sadzi się tak samo, jak do ziemi. Również tutaj bardzo ważne jest zapewnienie dobrego odpływu
nadmiaru płynów. Dlatego na otwory w dnie kładziemy skorupki. Przy uprawie drugim sposobem
stosujemy pojemniki głębokości 10 cm lub większe. Pojemniki używane do tego celu nie mają
otworów w dnie, lecz po bokach, 2 3 cm nad dnem. Na dno układamy grubszą warstwę
substratu o większej ziarnistości, na którą z kolei układa się 6 centymetrową warstwę substratu
o normalnej ziarnistości, do której sadzi się kaktusy. Roztwór z pożywką wlewamy tak długo, aż
zacznie wyciekać bocznymi otworami. W ten sposób powstanie w substracie rezerwa roztworu,
który przez długi czas będzie dostarczał górnej warstwie substratu wody i składników
pokarmowych. Tego rodzaju rozwiązanie możemy zastosować tylko wówczas, gdy mamy
możliwość, podgrzewania od spodu. W przeciwnym razie, przy spadku temperatury następuje
zahamowanie wzrostu, a u delikatniejszych gatunków ulega zniszczeniu system korzeniowy.
Jesienią również substrat zbyt długo jest wilgotny, co poważnie zagraża korzeniom. W
Czechosłowacji dobre wyniki dało sadzenie do niskich, płytkich pojemników, które wymagają
częstszego podlewania. Jeżeli jednak umożliwimy podsiąkanie płynu od spodu, możemy tego
uniknąć. W takich pojemnikach łatwiej regulować wilgotność substratu niż w pojemnikach
głębokich. Dzięki temu nie grozi gnicie korzeni wiosną lub jesienią wskutek nadmiaru wody. Dla
siewek najodpowiedniejsze jest naczynie głębokości do 4 cm, dla większych roślin(średnicy
ponad 4 cm) wystarczą pojemniki o głębokości 5 6 cm. Dla kaktusów, które korzenią się
głęboko, jak cereusy, pojemniki muszą być odpowiednio głębsze. Tylko wielkie rośliny sadzimy
do naczyń okrągłych, o głębokości około 18 cm. Natomiast dla wspólnie rosnących mamilarii,
echinocereusów i innych płytko korzeniących się gatunków wybieramy stosunkowo szerokie
metalowe skrzynki, o głębokości jedynie 7 cm. Pojemniki z szerokim dnem powinny mieć więcej
otworów odpływowych, głównie na brzegach dna. Sadzimy zawsze do całkowicie suchego
substratu. Jedną ręką podtrzymujemy kaktus, a drugą sypiemy substrat na korzenie. Zwracamy
uwagę na to, aby w pojemnikach nie było zbędnych wolnych przestrzeni i aby korzenie były
dokładnie otoczone substratem. Co pewien czas stukamy pojemnikiem o twarde podłoże, tak aby
substrat dokładnie się ułożył. Przy sadzeniu większej liczby roślin do tego samego pojemnika
najlepiej sypać substrat wzdłuż jednego boku tak, aby utworzyła się skośna warstwa. Na niej
układamy korzenie kaktusów sadzonych, stanowiących pierwszy rząd. Przysypujemy je
substratem i formujemy kolejną skośną warstwę, na którą kładziemy drugi rząd roślin;tak
postępujemy dalej, aż do posadzenia wszystkich kaktusów. Jeżeli sadzimy kaktusy, które zajmują
większą część powierzchni substratu, stawiamy na dno naczynia 3 4 małe gliniane doniczki
dnem do góry. Utworzone w ten sposób wolne przestrzenie w substracie ułatwiają jego
przewietrzanie i suszenie. W przeciwnym razie woda zatrzymywałaby się w nim zbyt długo, co
mogłoby zagrozić korzeniom. U kaktusów, które łatwo ulegają infekcji powodującej gnicie,
chronimy szyjkę korzeniową oraz dolną część pędu przed dłuższym zawilgoceniem. W substracie
umieszczamy jedynie dolną część korzeni, a trzecią część, lub nawet połowę pojemnika
wypełniamy większymi kamykami rzecznymi (otoczakami) lub innymi gładkimi i nieporowatyrrn
przedmiotami. Woda szybko spływa, miejsca zaś, w których najczęściej dochodziło do infekcji,
pozostają stale suche.Przy przechodzeniu z uprawy w ziemi do uprawy w substratach
mineralnych starą ziemię usuwamy z korzeni, jednak nie musimy ich dokładnie przepłukiwać, jak
to było konieczne przed uprawą hydro poniczną bez kruszywa. Śmiało możemy sadzić kaktusy z
resztkami ziemi na korzeniach. Zawsze jednak dokładnie oczyszczamy szyjkę korzeniową.
Również przesadzanie z kruszywa do normalnej ziemi jest możliwe bez potrzeby wykonywania
jakichś szczególnych zabiegów, Ta łatwość przejścia z jednego sposobu uprawy na drugi jest
wielką zaletą w porównaniu ze zmianami przy typowej uprawie hydroponicznej. Dalszą wielką
zaletą uprawy w substratach mineralnych jest to, że możemy przesadzać rośliny zarówno w
czasie wegetacji, jak i w czasie spoczynku. Sadzimy przecież do suchego, sterylnego materiału.
Nie grozi zatem żadna infekcja. Po przesadzeniu nie podlewamy co najmniej przez dwa dni. Jest
to najkrótszy okres potrzebny roślinie do tego, aby mogły zagoić się uszkodzone korzenie.
Gdyby zostały uszkodzone także większe korzenie, musielibyśmy z podlewaniem zaczekać około
tygodnia. Jeżeli przesadzamy w czasie wegetacji, należy najpierw substrat przesuszyć, a potem
otrząsnąć go lekko z korzeni i sadzić kaktusy normalnie, w opisany wyżej sposób. Jeżeli
przesadzamy kaktusy, które utraciły korzenie, lub sadzimy odcinki pędów, należy to robić
dopiero po ukazaniu się zawiązków korzeni. Sadzimy wtedy rośliny głębiej niż normalnie, gdyż
początkowo korzenie wnikają do substratu dość opornie i mogłyby nieukorzenioną roślinę
wypchnąć. Wtedy musielibyśmy ją ponownie sadzić.