Kaktusy rozmnażamy najczęściej przez siew nasion. Rozmnażanie takie zwykle bardzo interesuje
miłośników kaktusów. W porównaniu z rozmnażaniem wegetatywnym siew ma dwie podstawowe
zalety. Po pierwsze   uzyskujemy szybciej większą ilość roślin, a po drugie  z nasion wyrasta nowe,
zdrowe pokolenie kaktusów. Jest to bardzo ważne, szczególnie u roślin gatunków, które wskutek
długoletniego rozmnażania wegetatywnego gorzej rosną, a nawet wyrodnieją. Wysiewając
importowane nasiona nowych gatunków możemy otrzymać kaktusy, które dotychczas nie były
reprezentowane w naszych kolekcjach,
Pojemniki do siewu powinny mieć głębokość przynajmniej 5 cm, aby pomiędzy taflą szklaną, którą
nakrywamy nasiona, a powierzchnią substratu. na który wysiewamy, był odstęp co najmniej 3 cm.
Stanowi to zabezpieczenie przed promieniami słońca, które mogłyby zbytnio przegrzać nasiona.
Mieszanka ziemi do siewu nasion powinna mieć doskonałe właściwości fizyczne. Dobre wyniki daje
mieszanie kruszywa ceglanego, o wielkości ziaren do 3 mm, z piaskiem, w połowie drobnym i w
połowie grubszym. Piasek musi być wypłukany, bez domieszek gliny. Kruszywo ceglanej piasek
mieszamy w proporcji 1:1 i dodajemy 15% przesianego torfu. Stosujemy torf naturalny, a więc
nieodkwaszony. Mieszanka ta ma odpowiednie właściwości fizyczne, jest jednak uboga w składniki
pokarmowe. Dlatego też do pierwszego podlewania trzeba dodać Herbaponu w stężeniu 1 g na 1 l
wody.
Przed wysianiem nasion substrat dezynfekujemy, najlepiej parą. Parujemy przynajmniej przez godzinę.
Nasiona, które uzyskaliśmy sami, bądź te, które kupiliśmy czy zdobyliśmy drogą wymiany lub
darowizny, przed siewem jeszcze raz płuczemy, dezynfekujemy i suszymy. Następnie zaprawiamy je
preparatem zawierającym TMTD (dwusiarczek czterometylobistiokarbamylu), np. Herylem 80 lub
Thiuramem. Do tego celu nadają się również preparaty zawierające kapłan, np. Orthocid 50; mają one
jeszcze większą skuteczność1. W celu zaprawienia wsypujemy nasiona do małej szklanej probówki i
dajemy małą ilość preparatu (objętościowo około 30% w stosunku do nasion). Probówkę zamykamy
korkiem i zawartość potrząsamy tak, aby nasiona pokryły się proszkiem. Do siewu wystarcza
warstwa substratu grubości 1,5 do 2 cm. Powierzchnię wyrównujemy i dzielimy na poletka.
Następnie przygotowujemy odpowiednie kawałki szkła, blachy aluminiowej lub innego materiału do
oddzielania poszczególnych poletek. Nasiona wysiewamy w poprzek pojemnika na powierzchnię
całego poletka. Siejemy niezbyt gęsto, tak aby nie trzeba było za wcześnie pikować. Nasion kaktusów
nie przykrywamy substratem. W niektórych starszych podręcznikach zalecano przysypywanie
nasion tak grubą warstwą substratu, jaka odpowiada ich wielkości, jednak obecnie nie stosuje się
tego.
Jeżeli chcemy, aby nasiona kaktusów dobrze wykiełkowały, muszą one znajdować się na
powierzchni. Przyciskamy je jedynie do substratu jakimś płaskim przedmiotem. Wyjątek stanowią
nasiona opuncji, które należy przykryć 0,5 centymetrową warstwą tego samego substratu, do
którego je wysiewamy.
Przed siewem sporządzamy plan pojemnika do wysiewu, aby dokładnie wiedzieć, jaki gatunek został
wysiany na poszczególne poletka. Kto częściej wysiewa, zrobi dobrze, oznaczając wysiewane
gatunki numerami, a na osobnym zestawieniu będzie prowadził ich dokładną ewidencję. Przy
każdym numerze należy zaznaczyć datę siewu, nazwę gatunku, pochodzenie nasion, początek
kiełkowania i liczbę nasion, które wykiełkowały. Takie spisy mają jeszcze po latach wielką wartość.
Gdy wszystkie nasiona zostały wysiane, przystępujemy do nawilżania. Robimy to bardzo delikatnym
rozpylaczem, a jeszcze lepiej  pozwalamy substratowi nasiąknąć wodą od dołu. Najwłaściwsza jest
miękka, przegotowana woda z dodatkiem składników pokarmowych. Pojemnik z nasionami
nakrywamy płytą szklaną, która musi być zamalowana mlekiem wapiennym. Nasiona kiełkują
najlepiej w cie niu, lecz nigdy w ciemności. Zamiast malować wapnem, możemy także nakryć
naczynie jedną lub dwiema warstwami papieru gazetowego. Gdybyśmy nie zacienili szkła, to podczas
słonecznej pogody temperatura w pojemniku wzrosłaby tak, że nasiona uległyby poparzeniu. Po
podlaniu musimy zapewnić wysiewom właściwą temperaturę. W starszych podręcznikach
podawano, że kiełkowanie przebiega najlepiej w temperaturze 25 do 30 C. Według doświadczeń
niektórych praktyków szereg gatunków kiełkuje znacznie lepiej w niższych temperaturach. Należą tu
w szczególności parodie, rebutie i górskie gymnokalicja. Ścisłe doświadczenia, przeprowadzone w
ostatnich latach, udowodniły, że optymalne temperatury dla niektórych gatunków są zaskakująco
niskie i wynoszą dla: Rebutia minuscula 15 C, Rebutia marsoneri i Oreocereus trollii 15 do 20 C,
Cleistocactus straussii 20 C, Cereus peruvianus 20 do 25 C, natomiast dla Astrophytum myriostigma
15 25 C. Przy przekroczeniu powyższych temperatur zaczyna wkrótce zmniejszać się zdolność
kiełkowania  Jeśli nasiona zostaną choćby raz przegrzane, nie kiełkują nawet wtedy, gdy temperatura
znów spadnie do optimum. Gdy tylko poznamy dokładnie najwłaściwsze temperatury kiełkowania
poszczególnych gatunków, odsetek nasion kiełkujących będzie na pewno znacznie wyższy niż
dzisiaj.
Potrwa to jednak jeszcze dość długo, gdyż przeprowadzanie doświadczeń wymaga dość
skomplikowanych urządzeń i znacznej liczby nasion. Do tego czasu musi nam wystarczyć znajomość
warunków, jakie występują w naturze. Ogólnie   należy zwracać uwagę na to, aby temperatura
kiełkowania gatunków ciepłolubnych nie przekraczała 25 C. gatunków górskich zaś 20 C.
W dawnej literaturze zalecano utrzymywanie jednolitej temperatury w czasie kiełkowania. PóZniej
twierdzono, że nasiona najlepiej kiełkują wtedy, gdy temperatura ulega wahaniom, tak że w ciągu dnia
jest wyższa niż nocą. Najnowsze badania wykazały jednak, że takie wahania temperatur działają
raczej hamująco niż pobudzająco.
Jeżeli zamierzamy wysiewać wczesną wiosną czy nawet w styczniu tub w lutym, musimy mieć
urządzenie, utrzymujące odpowiednią temperaturę. W tym celu zostały skonstruowane całkiem proste
ogrzewane pojemniki do siewu. Składają się one z dwóch części. W dolnej znajduje się źródło ciepła,
w górnej zaś części jest pojemnik do wysiewu nasion. Obydwie części oddzielone są od siebie
wodo Istnieją jednak gatunki, których nasiona po zbiorze Zle kiełkują, a dopiero po roku albo dwóch
latach kiełkują lepiej. Po zbiorze źle kiełkują: Pyrrhocactus umadeave, Echinocereus subinermis,
Mammillaria armillata, M. pilispina, M. viereckii, Echinocactus horizontalonius i inne. W pierwszym
roku po zbiorze kiełkują opieszale Gymnocalycium friedrichii, G. megatae i inne. Na razie nie
znaleziono jeszcze bezpiecznej metody, którą można skłonić nasiona powyższych gatunków do
lepszego kiełkowania  Korzystne jest moczenie nasion mniej więcej przez trzy dni w miękkiej wodzie.
Niekiedy nasiona zaczynają już w tym czasie kiełkować pod wodą. Niektórzy specjaliści zostawiają
pod wodą szczególnie nasiona frailei, aby tam kiełkowały. Kiełkujące nasiona opadają na dno, skąd
przenosi się je na substrat. Niestety, u innych kaktusów proces kiełkowania nie przebiega tak łatwo i
szybko. Niektóre gatunki (astrofyta) kiełkują często już na drugi dzień, większość zaś gatunków
zaczyna kiełkować w czasie do tygodnia po wysianiu. Nie zawsze przebiega to jednakowo.
Echinocereusy i opuncje potrzebują do wykiełkowania dłuższego okresu. Dlatego nie wysiewamy ich
nigdy do tego samego pojemnika, do którego wysiano nasiona kiełkujące szybciej. Często nawet
nasiona tego samego gatunku nie kiełkują w jednakowym czasie. W pierwszym etapie kiełkowania
pojawiają się pierwsze siewki, w drugim wschodzi większość roślin. Potem następuje trzeci etap
dokiełkowywanie. Po 14 dniach od momentu wykiełkowania pierwszych nasion proces ten się
kończy.
W okresie tuż przed rozpoczęciem kiełkowania aż do momentu, gdy wykiełkują ostatnie nasiona,
pojemnik z wysiewami powinien być przykryty szkłem. Powierzchnia substratu nie może wyschnąć,
gdyż przerwałoby to proces kiełkowania. Po wykiełkowaniu wszystkich nasion rozpoczynamy
wietrzenie siewek. Początkowo uchylamy szkło tylko nieznacznie, podłożywszy pod nie zapałkę, i
stopniowo zwiększamy dopływ świeżego powietrza. Jeżeli wysialiśmy nasiona wielu gatunków do
wspólnego pojemnika, napotykamy trudności w pielęgnowaniu, gdyż czas ich kiełkowania jest różny.
Na przykład jeżeli będziemy wietrzyć siewki gatunków, które już wykiełkowały, to przeszkodzimy w
kiełkowaniu nasion pozostałych gatunków. Dlatego wygodnie] jest wysiewać nasiona każdego
gatunku osobno do małych pojemników lub naczyń z tworzywa sztucznego i wtedy pojemniki z
nasionami, które już wykiełkowały, przenosić gdzie indziej. Zabiera to jednak więcej miejsca.
Nasiona kaktusów można wysiewać także póZnym latem; najwłaściwszą porą jest okres od potowy
sierpnia do połowy września. W tym czasie pogoda jest jeszcze dość ciepła, chociaż noce są już
chłodniejsze. Zbliża się pora zrównania dnia z nocą, w której długość następujących po sobie
okresów światła i ciemności odpowiada warunkom panującym w ojczyZnie kaktusów. Tym należy
tłumaczyć szczególnie dobre kiełkowanie nasion póZnym latem. Jest to także pora, w której
dojrzewa wiele owoców; nasiona większości gatunków mają wtedy maksymalną zdolność
kiełkowania i mogą być natychmiast wysiane.
Świeżo zebrane nasiona w większości kiełkują jesienią bardzo dobrze. Na przykład świeże nasiona
kaktusów z rodzaju Frailea wschodzą w ciągu 24 36 godzin, i to często w 100 procentach. W
miesiąc po zbiorze zdolność kiełkowania przejściowo spada i powraca do normy dopiero po 6
miesiącach. Także świeżo zebrane nasiona gymnokalicjów, rebutii i innych
południowoamerykańskich gatunków kiełkują najlepiej jesienią. W tym okresie notuje się najmniejsze
straty w siewach. Istotnym minusem jednak jest to, że siewki w końcu okresu wegetacji są jeszcze
małe i utrzymanie ich do wiosny jest kłopotliwe. A mianowicie siewki z nasion wysianych jesienią
należy utrzymywać w zimie w temperaturze 16 18 C i dostarczać im jak najwięcej światła. W tej
temperaturze dobrze rosną przez całą zimę, chociaż dość wolno. Możemy je również przezimować w
niższej temperaturze. Wskutek tego ich wzrost zostanie wstrzymany na okres około dwóch
miesięcy, ale już w lutym, gdy słońce zacznie bardziej przygrzewać, rozpocznie się ponownie.
Siewki z jesiennego siewu do końca następnego okresu wegetacji są znacznie większe od
otrzymanych z nasion wysianych dopiero wiosną. Zanim nasiona z wiosennego siewu zaczną
kiełkować, możemy siewki z jesiennego siewu już szczepić, dzięki czemu uzyskujemy dalsze
wyprzedzenie.