Wietrzenie i cieniowanie mają na celu obniżenie temperatury pomieszczenia, w którym kaktusy się
znajdują. Im więcej wietrzymy, tym mniej musimy cieniować. Na wiosnę i podczas ukorzeniania
roślin korzystniej jest mniej wietrzyć, a więcej cieniować (w zamkniętym pomieszczeniu
temperatura jest wyższa niż na zewnątrz), a jednocześnie utrzymuje się odpowiednią wilgotność
powietrza. Dopiero po około 14 dniach cieniowanie stopniowo ograniczamy, natomiast silniej
wietrzymy. Mamilarii, astrofytów, telokaktusów i echinocereusów w ciągu lata zupełnie nie
cieniujemy. Odwrotnie zaś echinopsisy, notokaktusy i gymnokalicja cieniujemy bardziej. Umiejętne
regulowanie wilgotności, oświetlenia, temperatury i zmiany powietrza zależy przede wszystkim od
miejscowych, naturalnych warunków klimatycznych. W obrębie jednego kraju warunki te mogą
być znacznie zróżnicowane, głównie w zależności od rzeźby terenu. Reakcje rośliny na
poszczególne czynniki uprawy z kolei zależą od klimatu miejscowego. Na przykład rebutie znoszą
w lecie pełne nasłonecznienie pod gołym niebem, jeśli uprawia się je na terenach o wysokości około
600 m n.p.m.
Pomieszczenia z roślinami cieniujemy albo przez spryskiwanie okien mlekiem wapiennym lub
szlamowaną kredą, rozmieszaną w wodzie, albo też stosujemy osłony. Te ostatnie w postaci np.
trzcinowych mat lub zasłon z listewek są lepsze niż malowanie okien. Zasłony zakłada się tylko w
razie potrzeby, tzn. gdy w południe świeci słońce. W pozostałych godzinach dnia rośliny mają pełne
światło. Kto jednak nie może poświęcać kaktusom uwagi przez cały dzień, musi zastosować
cieniowanie stałe. Jeśli trzeba osłonić tylko poszczególne rośliny, zakrywamy je półprzeźroczystym
papierem. Osłania się kaktusy, które nie są jeszcze w pełni wegetacji, ukorzeniające się sadzonki
oraz egzemplarze, które zostały przypalone przez słońce.