Do uprawy kaktusów w kruszywach najodpowiedniejsza jest woda deszczowa lub przynajmniej
miękka. Większość "kaktusiarzy" ma jednak możliwość stosowania tylko wody wodociągowej,
która jest twarda. Powodem twardości wody Zródlanej jest przede wszystkim kwaśny węglan
wapnia. W miastach, gdzie woda do picia pochodzi z wód powierzchniowych, uzdatnia się ją
przez dodanie gaszonego wapna, a więc wodorotlenku wapniowego. W ten sposób powstaje
słaby, jednakże dla roślin bardzo istotny, roztwór wodorotlenku wapniowego. Przy częstym
podlewaniu zawarte w wodzie substancje dostają się do substratu. Wprawdzie rośliny częściowo
je zużywają, pozostałość jednak osadza się. Wyparowuje tylko woda, natomiast sole mineralne,
powodujące jej twardość, pozostają w substracie. Tak zwiększa się stopniowo zasadowość
substratu, co może być przyczyną zahamowania wzrostu kaktusów. Dlatego też przykładamy
wielką wagę do jakości wody, którą podlewamy kaktusy. Jak już powiedziano, twardość wody
określa się w tzw. niemieckich stopniach (dH). Jednak nawet wtedy, gdy Już ustalimy twardość
wody, nie mamy gwarancji, że nie ulegnie ona zmianie. W wielkich miastach różne dzielnice mogą
być zaopatrywane z różnych Zródeł, a tym samym mogą istnieć duże różnice w twardości wody.
Dopóki jednak nie przekroczy ona około 6  dH, dopóty przy stosowaniu Herbaponu nie ma
zagrożenia, nawóz ten bowiem nie zawiera żadnych związków wapnia. Przeznaczoną do
podlewania wodę (bez pożywki) o większej twardości musimy dokładnie odwapnić. Robimy to
przez zakwaszenie, najlepiej rozcieńczonym kwasem siarkowym. Rozcieńczony kwas nie jest tak
niebezpieczny jak koncentrat, a także znacznie łatwiej odmierzyć potrzebną jego ilość. Jeżeli
dodamy kwasu do wody wodociągowej, zachodzi reakcja chemiczna, w której rozpuszczalne
związki wapnia zmieniają się w siarczan wapniowy, czyli gips, który w wodzie jest tylko w małym
stopniu rozpuszczalny Osadza się on w postaci białego proszku na dnie naczynia  1 ml stężonego
kwasu siarkowego dodany do 100 l wody obniża jej twardość o 1 dH.Znacznie lepiej jednak
zakwaszać wodę kwasem szczawiowym (45 g kryształków tego kwasu należy rozpuścić w 1 l
wody; 5 ml tego koncentratu dodanego do 10 l wody obniża jej twardość o 1  dH). Powstający
szczawian wapniowy opada na dno, tak że twardość wody, czyli zawartość w niej wapnia,
możemy regulować dowolnie. Woda przeznaczona do podlewania powinna mieć najwyżej 4
twardości; ilość wapnia, znajdująca się w wodzie o tym stopniu twardości, jest nawet kaktusom
potrzebna. Odczyn powinien być słabo kwaśny: pH 5 6, co kontrolujemy najłatwiej za pomocą
papierka wskaZnikowego. Kawałek papierka moczymy w wodzie, czekamy chwilę, a następnie
porównujemy jego zabarwienie ze skalą barw. Nie jest to wprawdzie metoda szczególnie dokładna,
ale za to bardzo prosta  Większe odchylenia od normy sygnalizowane są wyraZną zmianą barwy.
Jeżeli nie znamy stopnia twardości wody, którą mamy do dyspozycji, dodajemy do niej kroplami
rozrzedzony roztwór kwasu. Po każdej kropli mieszamy wodę i sprawdzamy papierkiem odczyn.
Pamiętamy, ile kropel dodaliśmy dla uzyskania prawidłowego odczynu, a w przyszłości zawsze
dodajemy tę samą ilość kropel na taką samą ilość wody. Wodę zawsze odstawiamy na 24 godziny,
aby strącone sole wapnia osadziły się na dnie naczynia. Po upływie tego czasu również można
dokładnie ustalić pH. Pojemniki i naczynia na wodę powinny mieć dobrą powłokę. Nawet słabe
stężenie kwasu przy częstym używaniu powoduje naruszenie cynkowanej lub też innej metalowej
powierzchni. Odwapnianie wody jest niezwykle ważnym zabiegiem, gdyż w przeciwnym razie
przy podlewaniu wodą nie zakwaszoną rośliny należałoby często przesadzać. Utrzymując
właściwy odczyn zapobiegamy też różnym zaburzeniom rozwojowym roślin, które
najprawdopodobniej nastąpiłyby przy uprawie w substracie zasadowym.